HEHa Elementary
เฮฮาบ้าบอดอทคอม

เว็บไซด์ที่รวบรวมเรื่องราว สาระความบันเทิงสไตล์มินิมอล ทั้งน่ารัก ทั้งอมยิ้ม เรียกเสียงหัวเราะรอยยิ้ม ให้แก่ทุกคน   

บ่น บ่น ไปเรื่อย….เรื่อง “ของเล่น” : ตอนเด็กไม่รักษา ตอนโตเห็นอีกทีก็ช้ำใจ

สวีดัด สวัสดีครับ บ่น บ่น คราวนี้ แอดมินก็อยากที่จะมาย้อนเวลาไปช่วงสมัยเด็กๆหน่อยนะครับ เรื่องราวสมัยก่อนที่ยังจำกันพอได้บ้างก็น่าจะเป็นเรื่องของเล่นและแอดมินก็เชื่อนะครับว่าหลายๆคนที่อ่านอยู่นี้ต้องมีของเล่นที่เคยอยากได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้บ้าง ไม่มากก็น้อย ซึ่งแอดมินก็เป็นหนึ่งในส่วนที่ไม่ได้เลย ในช่วงยุครุ่งเรืองของการ์ตูนแปลงร่าง , ขบวนการ 5 สี , ตำรวจอวกาศ , ช่อง 9 การ์ตูน (สมัยยุคม้วนวีดีโอ)สิ่งที่เด็กผู้ชายอยากได้ก็ไม่พ้น ตุ๊กตุ่น (สมัยนี้น่าจะเรียกว่าฟิกเกอร์) ตัวการ์ตูนที่ชื่นชอบ และเด็กผู้หญิงก็ไม่พ้นตุ๊กตาบาร์บี้ที่ราคาแสนแพง (ใครงบไม่ถึง ปัจจัยไม่สะดวกก็ต้องตุ๊กตากระดาษ) ซึ่งเหล่าของเล่นต่างๆก็จะกระจุกอยู่ในห้างสรรพสินค้าชั้นนำ และต้องอยู่ชั้นบนๆด้วย ไม่รู้ทำไมเหมือนกันครับ

และเมื่อมีโอกาสที่พ่อแม่พาไปเที่ยวห้าง และเผลอเดินขึ้นมาถึงชั้นบนนี้เมื่อไหร่ เด็กๆน่ารักน่าชังอย่างเราๆ ก็จะมองของเล่นเหล่านั้นด้วยแววตาที่เป็นประกายเสมือนดาวฤกษ์ที่สุกสดใส และเมื่อเจอตุ๊กตุ่นที่อยากได้ เด็กชายเด็กหญิงส่วนใหญ่ก็จะมีท่าไม้ตาย ซึ่งก็เหมือนกันเกือบจะทั้งโลก นั่นก็คือการนอนดิ้นพล่านเหมือนถูกน้ำร้อนที่เตรียมไว้ต้มมาม่าหกใส่ขา จะดิ้นทุรนทุราย ชักดิ้นชักงอ พร้อมแผดเสียงร้องออกมาอย่างไม่อายใคร พ่อแม่ของหลายๆคนอาจจะใจแข็ง ปล่อยให้เราร้องไห้อยู่อย่างนั้นเพื่อเป็นการสั่งสอนว่าร้องไปเถิดลูกไงก็ไม่ซื้อให้อยู่ดี ถ้าทำพฤติกรรมแบบนี้ แต่ก็มีที่พ่อแม่บางคนรักลูกแหละ พอเห็นลูกนอนร้องไห้ ดิ้นหลังถูพื้นห้างจนจะเงาวับก็ต้องซื้อให้ บ้างก็อายคนรอบๆข้างที่มองลูกเราร้องดิ้นหมุนตัวตีขา เลยต้องจำยอมซื้อให้

และเป็นธรรมดาครับ เมื่อได้ของสมใจ น้ำตาที่ไหลเป็นน้ำตกในตอนแรก ก็เหือดแห้งหายไป เหลือเพียงคราบน้ำแห่งความสำเร็จบนแก้ม และรอยยิ้มของผู้ชนะ พอกลับมาถึงบ้านก็มีความสุขกับของเล่นชิ้นใหม่ จนวันเวลาผ่านไป เด็กบางคนที่ดีหน่อยก็เก็บรักษาของเล่นไว้เป็นอย่างดี ก็ไม่ได้หายไปไหน แต่กับเด็กบางคน(ส่วนใหญ่)ไม่ได้เป็นคนรักษาของแบบนั้น ไม่เล่นจนพัง ก็เล่นจนหาย และก็หาไม่เจออีกเลย นั่นก็เป็นเรื่องของช่วงเวลาที่ยังเป็นเด็ก แต่พอเวลาผ่านมาซัก 20 ปี ในวันที่เรียนจบ มีงานทำ หาเงินได้เองแล้ว พอกลับมานึกถึงวันเก่าๆเปิดดูรูปถ่ายสมัยเด็กๆ และเห็นของเล่นที่เคยเล่น ก็ทำให้เกิดความรู้สึกอยากได้ อยากระลึกถึงวันเก่าๆขึ้นมาก็ไปหาซื้อ แต่…ตุ๊กตุ่นในวันนั้น กลายเป็นของแรร์ไอเท็มในวันนี้ไปแล้ว วันนั้นเมื่อ 20 ปีที่แล้วยังมีราคาแค่หลักร้อย แต่วันนี้ราคากลายเป็นหลักหมื่น พอเห็นแล้วก็แอบช้ำในใจลึกๆ ของเล่นบางชิ้นที่เคยเห็นเมื่อก่อน วันนี้ก็กลายเป็นของสะสม ราคาสุดที่จะประเมินได้ ก็เศร้าใจไปละกันนะครับ ที่มา บ่น บ่น รอบนี้เพราะแอดมินก็มีตุ๊กตุ่นที่ทำหายไปเป็น 20 ปี ครับ และไม่เคยหาเจออีกเลย มันเป็นหุ่นยนต์เหล็ก ตัวเท่าฝ่ามือครับ ยังจำภาพหุ่นทั้ง 2 ตัวนั้นได้อยู่เลย

และเมื่อมีอยู่วันนึงได้มีโอกาสมาเดินห้างแถวสะพานเหล็กและเหมือนเป็นโชคชะตาฟ้าเป็นใจ ทำให้ได้มาพบเจอเจ้าหุ่นเหล็กนั่นอีกครั้ง แม้จะเจอแค่ตัวเดียวก็ตาม แต่พอได้มองต่ำมาดูที่ราคา ก็ถึงกับคำนวนเลยว่าราคามันขยับมากี่เท่าตัวแล้ว (เอาเป็นว่ากำเงินมาครึ่งหมื่นมีทอนแต่หลักเศษไม่กี่ร้อยนะ)

       เอาเป็นว่าแอดมินไม่ได้พาเจ้าของเล่นหุ่นเหล็กกลับมานอนในตู้โชว์ที่บ้านหรอกครับ เพราะมีปัจจัยในการใช้ชีวิตหลายอย่างที่ต้องกิน ต้องใช้ มาก่อนความต้องการครับ ก็ขอให้เจ้าหุ่นเหล็กตัวนั้นได้พบเจอเจ้าของที่จะดูแลมันให้ดีนะครับ สำหรับวันนี้ต้องไปก่อนละครับ ไว้จะมา บ่น บ่น ไปเรื่อยให้อ่านใหม่ครับ

#ของเล่น#เฮฮา

Location

Bangkok,Thailand

ALl Hours

All Day 24Hr.

ส่งเรื่องราวเพื่อแบ่งปัน

Fanpage:Hehababor
Email:Hehababor@gmail.com

คำคมประจำสัปดาห์

“Remember that no matter how cool you think you may be, you’re not cool enough to look down on anyone…ever”

 

“ไม่ว่าคุณจะคิดว่าตัวเองเจ๋งขนาดไหน คุณก็ไม่เจ๋งพอที่จะเที่ยวไปดูถูกใคร” 

Paul Walker

SPONSOR